Zawsze możesz…

… wydłubać sobie oczy jak Ci się nie podoba, drogi widzu. Ślepi na 3D narzekać przecież nie będą.

Tak, wiem, jestem starym marudnym dziadem, w tym jednak wypadku wiem także, że zgodzi się ze mną wiele osób – filmy w Trzy De ssą. Dlaczego? Powodów jest wiele – nie każdy widzi tą sztuczną głębię, nie każdy dobrze się czuje ją oglądając, nie da się w tej technice nakręcić bardzo szybkich scen ruchu (przy pewnej prędkości widać już tylko rozmytą plamę i to w ujęciach, które kręcone normalnie by tak rozmyte nie wyszły) i trzeba mieć idealne miejsca na sali, żeby w pełni docenić jakość obrazu (przynajmniej w łódzkim IMAXie). Niestety, ze względów marketingowych i pewnego filmu który bardzo… tego… lub… nie, nie przecieknie mi to przez palce – z powodu pierdolonego Awatara rok 2011 stał się rokiem 3D i obejrzenie dwuwymiarowego filmu akcji byłoby poniżej ludzkiej godności. Tak niestety zdają się uważać polskie kina, które nie raczyły zakupić kopii 2D ani Piratów, ani Thora, ani Księdza (choć podobno w przypadku trzeciego obrazu nie ma to znaczenia, bo i tak nie warto na niego iść). W skrócie, oznacza to, że ludzie, którzy mają z 3D problemy inne niż “nie lubię tego” mogą się w ogóle do kin nie wybierać, bo kina mają ich w poważaniu…

Ale jest też drugie, nieco zabawniejsze dno całej sprawy. Wszystkie filmy animowane wypuszczane w tym roku, Rio, Rango itd. emitowane są w dwóch wersjach – 2D i dla rodziców lubiących krzywdzić swoje dzieci… erm znaczy 3D. Dlaczego? Ponieważ, o czym kina nie informują (kto by chciał srać do swojego gniazda), 3D jest dla małych dzieci niezdrowe i to dużo bardziej niż dla dorosłych (którym, swoją drogą też szkodzi) – ogłupianie naszych zmysłów za pomocą “super fajnych efektów wizualnych” może poważnie zaszkodzić rozwojowi wzroku dziecka lub spowodować jego uszkodzenie. Oferując rodzicom (znacznie mniej atrakcyjną z punktu widzenia ich pociech) wersję 2D super rozreklamowanej kreskówki kina zdejmują z siebie odpowiedzialność za wyrządzone przez ich filmy szkody, bo przecież rodzic mógł wybrać wersję “płaską”… a że nie wybrał? Jego problem. Oczywiście, nie mówimy o szkodach wyrządzonych przez JEDEN film obejrzany w 3D (choć w skrajnych wypadkach i jeden może być szkodliwy), co nie zmienia faktu, że przez ciągłe zasypywanie nas magicznym zestawieniem cyfry i litery kina powodują, że na jednym filmie się nie skończy… praktycznie nigdy.

Kiedy myślę o tym bajzlu sama nasuwa mi się analogia do papierosów – są szkodliwe, a jednak cała masa ludzi nie przejmuje się tym i radośnie je popala, wychodząc z założenia, że rak nie jest problemem, albo, że jest czymś co przydarza się innym. W tym wypadku sprawa jest nieco gorsza, bowiem metaforycznego papierosa trzymamy nie my, a kina, które z uśmiechem na ustach dmuchają nam prosto w twarz, a my im jeszcze dopłacamy (bo przecież za 3D płaci się ekstra). To raczej smutne.

Jeszcze smutniejsze jest to, że właściwie nic się z tym nie da zrobić. Baranów, które na film w 3D pójdą są nieprzebrane rzesze, a jakiekolwiek idealistyczne bunty (vide śmieszny bojkot niektórych stacji benzynowych promowany na FB) przeciwko status quo to raczej walka z wiatrakami. Jedynym wyborem, jakiego faktycznie możemy dokonać jest to, czy w ogóle pójdziemy do kina, a w takiej sytuacji czasem trudno powiedzieć “nie”, skoro wszyscy nasi znajomi jarają się tym nowym, fajnym filmem…